Hier gaan we

Heel lang identificeerde ik mij als kleuterjuf in klas x,

dochter van x, zus van x, vriendin van x,…

 

Op het eerste zicht niet echt iets mis mee. Allemaal interessante identiteiten.

Je kan je een beeld vormen hoe iemand is aan de hand van zulke identiteiten. Zo weet je hoe iemand kan zijn die leerkracht is, adhv de familie waarin iemand opgroeit, adhv de mensen waarmee iemand optrekt.

​

Geen enkele van deze omschrijvingen zeggen echter weinig over mijn kernidentiteit, die uniek is voor mij. Mijn specifieke kwaliteiten, sterktes, werkpuntjes (ja die zijn er ook).

Mijn dromen, levensvisie, enz.

 

Hierin zit nu net de start van mijn persoonlijk ontwikkelingsverhaal (traject…)

Jaren heb ik mezelf geprofileerd als de persoon die ik dacht dat de ander wou dat ik was.

Jah, dat is een ingewikkelde zin. Als de zin al ingewikkeld is, kan je je misschien voorstellen hoe ingewikkeld het voor mijn wezen als persoon was.

Constant schakelen tussen identiteiten: de juf zijn die ik op dat moment vervang, de flinke grote zus, het oudste kleinkind van de familie (wat ook maakt dat je de verstandigste bent), een goede vriendin die altijd klaar staat, die goed kan luisteren,…

Gooi in die mix nog eens hooggevoeligheid en een drang om te zorgen voor anderen.

Het eerste wat dan ervaren wordt zijn de gevoelens en noden van de ander.

Maar wat voel ik, wat heb ik nodig?

​

Rond mijn 16j begon ik last te krijgen van gewrichtspijnen. Deze heb ik lang genegeerd onder het mom van “slechte conditie”. Op 26j begonnen deze weer erg op te spelen. Naar de dokter, welke zei “ga maar wat sporten en hier is een zware pijnstiller voor als het echt niet gaat”.

"Dokter knows best", dus klasseerde ik het weer en gingen verder.

 

Tot ik in het najaar van mijn 28ste levensjaar enkel nog kon gaan werken en slapen. De pijnen zaten overal, tot huilens toe.

Gelukkig had ik net een nieuwe huisarts die mijn verhaal van A-Z hoorde en me verder stuurde. Diagnose: fibromyalgie.

Voor vele dokters “een aandoening tussen de oren.” Mijn huisarts nam me gelukkig serieus en ik begon voor het eerst in mijn leven naar mijn lijf te luisteren. Wat mijn lijf nodig had kon ik niet verenigen met mijn vele identiteiten die ik mezelf toeschreef. Ik bleef gaan.

Hallo burn-out.

Ik kon niet meer. Mijn lijf was op, mijn hoofd was op en ik had geen basis om op terug te vallen, om MIJN noden op te baseren. Want wie was Elke, wat had Elke echt nodig?

Daar startte de zoektocht naar de echte Elke. Een zeer interessante, leerrijke, hobbelige en, niet onbelangrijk, nog steeds lopende zoektocht.

​

Tijdens het schrijven van deze tekst (2021) zit ik met burn-out nr 2.

“Oei!” denken jullie misschien. Neen, geen zorgen. Het was weer een harde slag, dat kan ik eerlijk zeggen. "Heb ik mij nu weer laten vangen?"

Tegelijk heeft het mijn ogen verder geopend naar wat ik echt wil in dit leven, wie ik echt ben en wil zijn. Snel kon ik de keerzijde van de burn-out medaille zien. Deze komt mij iets vertellen, wat kan ik hieruit leren? Dit was heel intensief en soms pijnlijk zielswerk, maar met zulke mooie inzichten.

​

In dat proces heb ik mijn zielsmissie gevonden.

De kennis en ervaring die ik doorheen deze ontdekkingstocht heb opgedaan delen met anderen.

De kracht die ik heb mogen vinden door elke dag meer en meer als mijn authentieke zelf te gaan leven.

​